O włos.
- Wiesz, czego bym chciała? - Nie. Czego?
Chciałabym mieć 10 sióstr.
10?
Wtedy może wybaczyłabym ludziom, że są prości i zwyczajni.
Jak mój ojciec.
Jestem zbyt krytyczna.
Czy to spowiedź?
A ty?
Chciałbym...
iść ścieżką wzdłuż skalistego wybrzeża,
gdzie mieszka mój ojciec.
Nie pasuję tam, wiem o tym.
Nie przejmuj się tym, co myślą ludzie.
Mój przyjaciel z młodości, Wardley-Fish,
powiedział, że to nie ma znaczenia.
Twój przyjaciel ma rację.
Oskar wbił sobie do głowy, że Lucinda kocha Dennisa Hasseta,
i nie mógł pozbyć się tej myśli.
Zdrowie pana Hopkinsa.
- Zdrowie. - Zdrowie.
To wielka przyjemność widzieć naszą panią w towarzystwie takiego dżentelmena.
Proszę przyjść, gdy uruchomimy produkcję okien.
Z przyjemnością wszystko panu pokażemy.
Dziękuję, Arthurze. Przyjdę.
Twoja huta to najwspanialsza rzecz, jaką widziałem.
Możesz podejść bliżej. To nie świętość.
To zaledwie model.
Może to będzie hala wystawowa.
To jest...
To jest jak chatka aniołów.
Jestem zauroczony.
Czuję się szczęśliwy. To jest takie piękne!
Mam pomysł.
Chcesz wiedzieć jaki?
Oczywiście, że chcę.
Pomysł Oscara zasadzał się na chrześcijańskiej idei,
że jeśli człowiek poświęci samego siebie, osiągnie to, czego pragnie.
Chętnie, dziękuję.
Szanse były nierówne.
Dotąd stawiał na konie, nie na kobiece serca.
Nie miał żadnego doświadczenia.
Jak się wiedzie twojemu przyjacielowi w Bellingen?
Dość dobrze.
Zbudował już kościół?
Nie, nadal odprawia msze za kuźnią.
Pan Hasset powinien mieć kościół.
Jaki miałeś pomysł?
Co by czuł,
gdyby obudził się pewnego ranka, wyjrzał przez okno...
i zobaczył kościół...
zrobiony ze szkła?
- Kościół? - Ze szkła.
- Szklany kościół? - Tak!
- To niepraktyczne. - Jakie jest praktyczne zadanie kościoła?
Jeśli to tylko schronienie dla chrześcijan,
a mój ojciec wyznaje ten pogląd,
to lepiej zbierać się za kuźnią.
Ale jeśli rolą kościoła jest także czczenie Boga,
to jestem najpraktyczniejszym człowiekiem, z jakim rozmawiałaś.
To jak schodki w bibliotece. Nazywają to...
- Prefabrykatami. - Tak.
Można to zapakować w skrzynie i przewieźć wozami.
- Lub statkiem. - Tak. Można to przewieźć...
- przez Great Dividing Range. - Jesteśmy szaleni.
Nie! Nie jesteśmy szaleni!
Nie jesteśmy szaleni.
Wyobrażasz sobie minę Hasseta?
Ty mu to dostarczysz.
- Ja? - Tak, ty z pewnością...
- Nie mogę zostawić huty. - Ale mogłabyś...
Nie, to niemożliwe.
Jeszcze się nie pozbierali po mojej ostatniej nieobecności.
Więc ja to zrobię w twoim imieniu.
- Do Bellingen płynie się morzem. - A ja pojadę lądem.
Nie można. Mapy nie obejmują większości terenu.
Uważasz, że to przekracza moje możliwości?
- Nie ma się czego wstydzić. - Nie masz racji.
Idę o zakład. Wyznacz datę.
- To szaleństwo. - Jestem gotów się założyć,
że dostarczę szklany kościół do Bellingen, powiedzmy do...
Wielkiego Piątku.
O co chcesz się założyć?
- O 10 gwinei. - To za mało.
Więc co mam postawić?
Twoje dziedzictwo.
Mój ojciec może dożyć setki. I tak nie jest bogaty.
- To bez znaczenia. - A ty co postawisz?
- To samo. - Tę samą sumę?
To samo. Moje dziedzictwo.
- Ale ty już je objęłaś. - Tak.
- Twoją hutę? - Tak, wszystko.
- Zaryzykujesz wszystkim? - Tak.
Pięć tygodni nawet nie tknęliśmy kart,
a teraz to.
Bardzo ładny ten ornament.
Całkiem pomysłowy.
Przyszedł kierownik biura.
Wejdź, Jeffris. Chcemy cię o coś zapytać.
Panna Leplastrier, pan Hopkins.
Informacja z pierwszej ręki. Jeffris zbadał te tereny.
Był na północy.
- Kreśliłeś mapę dróg, prawda? - Tak.
Zna wszystkie plusy i minusy.
Czy ta droga jest przejezdna?
Tylko głupiec wybrałby się tamtędy z ładunkiem, obojętnie jakim.
Będziemy przewozić ładunek.
- Więc musicie płynąć morzem. - Pan Hopkins postanowił jechać lądem.
- Doprawdy? - Niestety tak.
Podróżując lądem, trzeba się liczyć z zagrożeniem...
ze strony czarnych zamieszkujących północ.
Z pewnością o tym wiecie.
Jeśli jak wszyscy niedoświadczeni ludzie...
pojedzie pan przez ich terytorium, czego pan może oczekiwać?
To jak włożenie ręki w gniazdo os.
To ich rozwściecza.
Ale jeśli się pan nie spieszy...
i objedzie granice ich ziem, zostawią pana w spokoju.
- Kto wie, którędy biegną te granice? - Ja.
Chwileczkę. Nie pozwolę mu jechać.
Dzień dobry, kapitanie.
- Panie Hopkins. - Robię próbę, panie Jeffris.
Będę potrzebował pomocników w Bellingen,
ale mogą być niewykwalifikowani.
Uczę się szklić.
- Wspaniale. - To trudniejsze od gramatyki łacińskiej.
Nie, Harry. To jest B. Powinno równoważyć H.
To dzielny człowiek, panie Jeffris.
Tak, wyjątkowy gość.
Daleko dzielniejszy od pana i ode mnie.
Gdy o tym usłyszałem, nie mogłem uwierzyć.
Teraz to widzę, ale nadal nie wierzę.
To ekspedycja naukowa.
Oto lista uczestników...
Australijskie słońce spali wiernych,
jakby zeszli do samych piekieł.
To miło, że przyjechałeś z Parramatty, by mi o tym powiedzieć.
Skąd u ciebie ten sarkazm?
- Trzeba go postawić pod drzewem. - Nonsens!
- W cieniu drzewa. - Będzie gorąco jak w piekle.
Gdzie kapłan będzie się przebierał?
Będzie na widoku, jak ryba w akwarium.
Uspokój się.
Tak dobrze się zapowiadałaś, a teraz to szaleństwo!
Spójrz na to, proszę.
Spokojnie.
Jest taki piękny.
Na chwałę Boga.
Usmażą się. Będą przeklinać Boga.
Nie wyglądasz dobrze, dziewczyno.
"Skazał się na wieczny ogień piekielny.
"Wykluczył się z grona tych, którzy mogą prosić Boga o przebaczenie.
"Co przywiodło twojego przyjaciela, wielebnego Strattona, do tego kroku,
"możemy się tylko domyślać".
- Panie Jeffris? - Panno Leplastrier, panie Hopkins.
Oferuję panu premię.
Pan Hopkins przekaże ją panu, gdy dotrze szczęśliwie na miejsce.
Proszę, nie.
Jak pani sobie życzy.
Więc...
Panie Hopkins, czas na nas.
- Kochana. - Jeszcze chwilkę.
Pan Hopkins musi poprowadzić ekspedycję.
Niech Bóg ma cię w opiece.
Dokument potwierdzający nasz zakład.
Mam dla ciebie to.
Idź.
Do widzenia.
Gdy Oscar wpadł na pomysł podróży lądem,
nie wiedział, że będzie musiał przepłynąć 6 rzek:
Macleay, Hastings, Clarence,
Manning, Hunter i Namoi.
Był chory z przerażenia na myśl o tym, czego się podjął.
Ratunku!
- Pomóż mi, człowieku. On ma atak. - Ratunku.
- Przytrzymaj mu głowę. - Nie!
Pilnuj go cały czas. Nie spuszczaj go z oka.
Masz na niego uważać nawet z kutasem w ręku.
Gdy wypniesz tyłek, żeby się wysrać, trzymaj go za kostkę.
Gdy zbliżymy się do jakiejś rzeki,
dasz mu 150 ml laudanum.
- Czy to jasne? - Muszę się zajmować zwierzętami.
Nie ma ważniejszych obowiązków niż to.
Jeśli nie otworzyła listu Oscara, to nie przez zapomnienie.
Nie chciała się rozpłakać.
Miał bezpiecznie dotrzeć na miejsce i wrócić.
"Nie śmiem żywić nadziei,
"że tym czynem zasłużę na twoją miłość".
Masz moją miłość.
Ty głupcze.
Mój ukochany.
Lucinda nie wiedziała, że parowiec do Bellingen...
wypłynie dopiero za 4 tygodnie.
Raz, dwa, trzy, w górę!
Dalej, leniwe sukinsyny!
Podprowadź te konie, człowieku!
Rusz ten wóz!
Nadal boli cię gardło?
Już mniej.
Nawoskuję lejek, gdy dostaniesz następnego ataku...
- Nie miałem ataku. - Wydawało się, że masz.
Tracimy czas przez ten pański cholerny kościół.
Zmusił mnie do zażycia lekarstwa. Nie miałem ataku.
Boi się, że wskoczysz do wody.
Boi się o swoją premię.
Ale ja nie zginę. Wytrzymam do końca.
Mam po co żyć.
Dalej, nie leńcie się! Włóżcie w to więcej wysiłku!
Spokojnie.
Kim są ci obcy?
Co robią na naszej ziemi?
Wiozą tajemnicze skrzynie.
Nie skrzywdzą was.
Czarni! Murzyni!
- Kapitanie! - Simpson, na górę.
Dalton, pilnuj zapasów!
Niech jeden zostanie przy koniach. Reszta za mną.
- Na skałach! - Chodźcie, panowie.
Nie!
Porozmawiajcie z nimi!
Co słychać w damskim przedziale?
Podoba ci się ta ziemia?
Gdyby to była moja ziemia,
bałbym się, że nadjedziesz.
Chyba nie będziesz z nimi pił?
Podróżowałem z nimi.
To ksiądz,
który niesie Boga szumowinom z Bellingen.
- Wyrodnym synom i córom. - Bóg ma nas w opiece.
Zanieś mu to i nie spuszczaj go z oka. Nie ma prawa wyjść.
Idź za zasłonę.
Zamocz biały paluszek w świętej studni.
Z pozdrowieniami od pana Jebaka...
i od lorda Rozpruwacza.
Idzie się poszwędać.
Jak cienki mam nadgarstek.
Bóg dał mi taki.
Jak mógłbym cię pokonać?
Słusznie, ojcze. Wygłoś kazanie na górze.
Zagram...
z tobą w pokera.
I wygram.
Te pieniądze będą twoją ofiarą na kościół w Bellingen.
Nie!
Stawiam 100 funtów.
Zabraniam!
Zabiję cię i pójdę za to do piekła.
Ty morderco.
"Pan jest moim pasterzem, nie brak mi niczego.
"Stół dla mnie zastawia wobec moich przeciwników".
- Wynocha. - Ostrzegam cię.
Percy?
Czy zabiłem człowieka?
Obaj go zabiliśmy.
- Gdzie reszta? - Odjechali na południe.
W pogoni za Jeffrisem.
Myślą, że uciekł z ich wypłatą.
Więc gonią go.
O Boże.
Nie bój się.
- Zabiłem człowieka. - Zabiliśmy złoczyńcę.
Stwórca ci wybaczy.
Szczerze mówiąc, czułem się gorzej, gdy zarzynałem zwierzę.
Byli tak mili, że zostawili nam herbatę, cukier i kociołek.
Zbyt się spieszyli, żeby zabrać ładunek.
Nasz kościół.
Rozejrzyj się wokół.
Ja wezmę Bubbę, Miriam. Alice, czepek, proszę.
Nie nosisz już żałoby, to kuszenie losu.
Dlaczego? Nie mam już kogo opłakiwać.
Ojciec, matka, mąż: Wszyscy odeszli.
Gdybyś złapała w sidła wielebnego Hasseta...
Nie polowałam na niego. Aczkolwiek właśnie teraz ktoś to robi.
Zazdrość to pierwszy stopień do piekła.
"Ciekawość".
Nie zapomnij ubić masła.
To nie "zazdrość".
O Panie,
otacza mnie blask twojej chwały,
lecz się lękam.
O Panie, dziękuję, że nagrodziłeś mnie tym dniem.
W głowie żonatego od niedawna Dennisa Hasseta kłębiły się myśli:
Że to cud,
że to kruchy budulec, tragedia,
sen.
Lucinda.
- Jesteśmy na miejscu, Percy? - Tak.
Wszyscy nas oczekują.
Jesteś u celu, panie Hopkins.
- Cały i suchy. - Dziękuję, Percy.
Dalej pójdę sam.
Panie.
Wielebny Hasset?
Tak.
Mam zaszczyt...
przekazać panu ten wspaniały szklany kościół.
To dar dla mieszkańców Bellingen,
dla tych wszystkich ludzi,
od najwspanialszej...
kobiety w Nowej Południowej Walii!
Jak pan może tkwić tutaj,
gdy panna Leplastrier tęskni w Sydney,
zupełnie nie rozumiem...
Chodź ze mną.
- Proszę nam pomóc, pani Chadwick. - Oczywiście.
Pobiegnę do domu, zanim do mojej żony dotrą rozdmuchane plotki.
Będzie pani dobrą Samarytanką? Oto korona.
Niech pani kupi opatrunki i wszystko, co trzeba.
A to klucze od sali zebrań.
Niech go pani ukryje przed wścibskimi.
Da sobie pani radę? Pani Trevis nie będzie się gniewała?
Drogi Dennisie, niech pan biegnie do domu, do Mary.
Zaopiekuję się tą zranioną duszą.
Biedaku.
Przez jakie męki przeszedłeś?
Już dobrze.
Pomogę ci.
Mimo że jego serce płakało za Lucindą.
Oscar uważał, że musi poślubić kobietę, którą skompromitował.
Nie rozumiał, że to ona skompromitowała jego.
Do jutra.
Że wpadł w pułapkę.
Wybacz mi,
Boże Wszechmogący,
zamordowanie czarnych.
Wybacz mi...
śmierć pana Strattona.
Wybacz mi, że zabiłem Jeffrisa.
Wybacz mi, Boże Wszechmogący,
że uwiodłem panią Chadwick.
Wybacz mi moją pychę.
Wybacz mi moją ignorancję.
Wybacz mi,
że zdradziłem Lucindę...
i ojca.
Nigdy nie staniemy ramię w ramię?
Wybacz mi.
Ratunku!
Na pomoc!
"...zawsze w służbie Pana,
"świadom, że ten trud nie jest daremny.
"Człowiekowi zrodzonemu z kobiety dane jest życie krótkie...
"i pełne udręki.
"Rozkwita i więdnie jak kwiat.
"Przemija bez śladu jak cień i nigdy się nie powtarza.
"Umieramy w kwiecie życia.
"Gdzie szukać pocieszenia, jeśli nie w tobie, Panie,
"który widzisz nasze grzechy?
"Boże Przenajświętszy,
"Boże Wszechmogący, Zbawicielu Miłosierny,
"zbaw nas od gorzkiego bólu i wiecznej śmierci.
"Panie, ty znasz tajemnice naszych serc.
"Wysłuchaj litościwie naszych modłów...
"i nie karz nas, Boże Przenajświętszy.
"Boże Wszechmogący, Zbawicielu Miłosierny,
"który sądzisz sprawiedliwie,
"oszczędź nam cierpień w ostatniej godzinie".
Zajmiesz się naszym kościołem?
Można go trochę przerobić,
przybijając trochę desek albo...
Co za wspaniały dar. Mam nadzieję, że mi pomożesz.
Dziękuję.
Zakład - Oscar Hopkins - Lucinda Leplastrier
Gdyby Miriam wiedziała o zakładzie Oscara i Lucindy,
poruszyłaby niebo i ziemie, by zagarnąć fortunę Lucindy.
Moja prababka przed śmiercią...
zdążyła zobaczyć, że jej dziecko ma rude włosy po ojcu.
Oscarze Theophilusie Peterze,
chrzczę cię...
w imię Ojca i Syna...
i Ducha Świętego. Amen.
Przyjmujemy to dziecko do wspóInoty chrześcijańskiej.
Gdy Dennis Hasset opowiedział Lucindzie historię tego dziecka,
myślała tylko o jednym.
Marzenie, kłamstwo,
zakład, miłość.
Lucinda opowiedziała tę historię mojemu dziadkowi,
a ja wam.
Wracajmy do domu. Uważaj na skały.
Polish
Ripped by: SkyFury